هفت سيب

نه!

زی «همسایه‌ها» را نادیده نمی‌گیرد.

زی پا به پای قصه پیش رفت نه در دنیای کتاب حتا در دنیای واقعی.

زی فکرش را هم نمی‌کرد که برود جلوی میز رییس و آن حرف‌ها را بزند؛ بچه‌های پایین را که همیشه دارند پشت پیشخوان خودشان را توی آیینه ورانداز می‌کند به هوش آورد که فریاد بزنند، یک جا نایستند و کمی نگاه کنند به خودشان که دارد چه بلایی سرشان می‌آید!

زی از این اتاق به آن اتاق رفت؛ زی گفت و گو کرد.

زی نشست روی صندلی. صندلی که بلندتر از صندلی معاون اداری مالی بود که رو به روی زی نشسته بود. معاون اداری مالی اصرار داشت، تعارف کرد و خواست از ته دل که زی روی صندلی کوتاه بنشیند درست چشم در چشم معاون اما زی قانع نشد. زی نشست روی آن صندلی بلند.

آن وقت زی شد خالد

           زی شد لیلا

           زی شد بیدار

           زی شد پندار

                ...

اتاق ِ تاریک!

زے در تو گــمـ شده.

پی در پی نوشت:

LYKKE LI - I FOLLOW RIVERS

زی ِ تو شدم!

زی ِ خودم دارد کم می‌شود..

کم کم

هست اما کم.

نادیا

شکــیــبــا

زهرا

مـهسا

مریم مریم مریم

فاطمه فاطمه فاطمه فاطمه فائزه عاطفه

محدثه

الــناز گلــناز مـهــناز

پریـسا بهـاره

زهرا

نگار

شـکـوفـه

نسیمـ

آرزو

فـــرشــتـــه

دوست‌های خوب زی هستند.

دوست‌های دوست‌داشتنی که از زی کوچک‌تر ند.

زی نمی‌تواند تمام انرجی و شور و حرکتشان را در این یادداشتِ کوچک جا بدهد.

زی چقدر همه‌شان را دوست دارد!

همه‌شان که می‌خندند حتا همین روزها که بسیار نگرانند..

زی حتا فکرش را هم نمی کرد که روز پایانی اردوی نوروزی نتواند از دوستان نویَش جدا شود؛ حالا همه‌ی لحظه‌ها، خاطره شده و مثل عکس‌های در حال حرکت می‌آید روبه روی چشم‌های زی.

رو به رو شدن با واقعیت بهتر از رو به رو شدن با هیچ است.

پی نوشت:

هستی هنوز

حتا در نبودنت

هستی.

زی! حواست باشد به آن مرد که حافظه‌ی خوبی‌ دارد، سیگارش را در کافه، بالای سر دخترها دود می‌کند و برایشان از مرگ دوستش می‌گوید!

دنیا از یک نظم خاص پیروی می‌کند.

زی اگر خیال کرده‌ای که دچار یادگیری مشاهده‌ای نمی‌شوی؟ یا بازداری پس گستر برایت رخ نمی‌دهد؟ فقط خیال کرده‌ای.

تو هم شبیه بقیه دچار رشد تدریجی هستی؛ تدریج یقه‌ی تو را هم گرفته؛ برای تو همان رخ می‌دهد که برای بقیه..

روزی گفتار خودمحورانه داشتی تا به جمع بپیوندی؛ خودمحورانه بودی یعنی حتا یک لیوان آب را فقط از زاویه خودت می‌دیدی؛ و نمی‌دانستی با بحران هویت چه کنی.

گرچه دلت یک جهش می‌خواهد در همه چیز؛ در دنیای بی‌نظم زندگی‌یت در رشدی که چقدر کند و آرام و لاک‌پشت وارانه جلو می‌رود...

جهشی که تو را رها کند از آنچه در حال رخ دادن است این قدر آرامـ.

میدانمـ که جهش می‌خواهی اما می‌گویند همه چیز از یک نظم خاص پیروی می‌کند و زی، بدون شک خیلی از فرصت‌هایت را به خاطر همین نظم‌ها و تدریج وابسته‌اش از دست داده‌ای..